Demosthenes Agrafiotis on BODY & FOOD

Ο δειπνοσοφιστής ως επιτελεστής

Οι Ινδοί συνηθίζουν να λένε, “είσαι ότι τρως”. Οι ανθρωπολόγοι θεωρούν ότι ο ινδικός πολιτισμός είναι ο συνδυασμός του πανθεϊστικού φρονήματος και του κώδικα διατροφής. Πάντως, οι χορτοφάγοι Ινδοί αντιλαμβάνονται τους “σαρκοβόρους” συμπολίτες τους σε απόσταση είκοσι μέτρων. Ένα μέντιουμ στην ίδια χώρα παραπονιέται ότι δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον γιατί τον τελευταίο καιρό έχει προδώσει τη χορτοφαγία.
Οι Κινέζοι όταν επιλέγουν τη τροφή τους, δικαιολογούν τις προτιμήσεις τους με όρους υγιεινής και καλής λειτουργίας του σώματος τους. Η κινέζικη γαστρονομία θεωρείται εθνικός θησαυρός μαζί με τα ιδεογράμματα, την όπερα του Πεκίνου, την παραδοσιακή ιατρική. Ο κώδικας της διατροφής συμβαδίζει με τις φάσεις της ζωής, έτσι στην Κίνα, οι έγκυες γυναίκες, οι λεχώνες ακολουθούν αυστηρούς διατροφικούς κανόνες.

Οι αρχαίοι Έλληνες θα πρέπει να είχαν εξαιρετική γαστρονομία, μιας και ανέπτυξαν έναν πολύπλοκο πολιτισμό. Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει κατά αναλογία με τους πολιτισμούς της Γαλλίας και της Κίνας που η γαστρονομική τους υπεροχή είναι πολλαπλά επιβεβαιωμένη και αποδεδειγμένη. Η σύγχρονη νεοελληνική κουζίνα αιωρείται ανάμεσα στη τοπική παράδοση, την οθωμανική στην ουσία περσική επιρροή και εν τέλει τις επιδράσεις της Εσπερίας. Τέλος, τα τελευταία χρόνια έχει εισβάλει και το αμφίσημο πρότυπο της Μεσογειακής Διατροφής, καθώς αιωρείται ανάμεσα στη Δημόσια Υγεία και τις απαιτήσεις του marketing, σε χώρες βέβαια της αφθονίας και της υψηλής καταναλωτικής δύναμης.
Η τροφή είναι κατεξοχήν ο χώρος ανίχνευσης των πολιτιστικών προτύπων που ωστόσο ξεπερνούν το χώρο της διατροφής καθεαυτής. Η διατροφή δηλαδή γίνεται η αφορμή και το πεδίο όπου αναδεικνύονται οι γνώμονες που καθορίζουν την ατομική και τη συλλογική ζωή. Ο Αντρέας Πασιάς έχει αφιερώσει τις επιτελέσεις του (performances) στην σύμπλεξη της τροφής με την αίσθηση του δώρου, τη σεξουαλικότητα, την ανταλλαγή, τη λειτουργία του σώματος, με άλλα λόγια πρόκειται για έναν σύγχρονο δειπνοσοφιστή που δεν χρησιμοποιεί μόνο το λόγο–λογισμό (discourse) αλλά όλο το οπλοστάσιο της επιτέλεσης.
Η έκθεσή του “Body & Food” δεν είναι ωστόσο μια επιτέλεση. Πρόκειται μάλλον για μια παράθεση του κρίσιμου σημείου-ζητήματος της αποτύπωσης, τεκμηρίωσης του σώματος “εν επιτελέσει” και της αξιοποίησης αυτής της τεκμηρίωσης ως αφετηρίας για ένα νέο έργο τέχνης, στην περίπτωση εδώ ενός συνόλου εγκαταστάσεων. Τον πιλοτικό ρόλο κατέχουν φωτογραφίες από άλλες (παλαιότερες) επιτελέσεις, που όμως τις έχει εξεργαστεί ειδικά για αυτή τη δράση και τις συνδυάζει με κατασκευές που υποδέχονται τα παραφερνάλια της μεσογειακής δίαιτας και διατροφής.
Η έκθεση του Πασιά μπορεί να ειδωθεί ή ως ένα μετα-επιτελεστικό εγχείρημα για να διερευνήσει τις σχέσεις ανάμεσα στην επιτέλεση και τους τρόπους καταγραφής της (φωτογραφία) και το άνοιγμά της στις εγκαταστάσεις. Ή ως προσχέδιο για μια μελλοντική επιτέλεση όπου το σώμα θα βρεθεί πάλι μπροστά στις υφές, τα χρώματα, τις γεύσεις των τροφών αλλά και στις ανθρώπινες πρακτικές που συνοδεύουν την κατανάλωσή τους και που μοιάζουν τόσο “φυσικές” ώστε να καλύπτουν την πολιτιστική τους μερικότητα. Ο δειπνοσοφιστής λοιπόν, ισορροπεί ανάμεσα στις δυο εκδοχές, όπως ακροβατεί, ταλαντεύεται ανάμεσα στο τοπικό και το πλανητικό, ανάμεσα στο ιδιότυπο και το παγκόσμιο.

Δημοσθένης Αγραφιώτης
Ποιητής, εικαστικός καλλιτέχνης διαμέσων, επιτελεστής, συγγραφέας βιβλίων με δοκίμια και επιστημονικά άρθρα για την τέχνη, την επιστήμη/τεχνολογία και την υγεία ως κοινωνικο-πολιτιστικά φαινόμενα και τη νεοτερικότητα. Ο Αγραφιώτης και ο Πασιάς συναντήθηκαν για πρώτη φορά με αφορμή την συνεπιμέλεια της σειράς δράσεων “Photography as Performance” για το Athens Photo Festival 2012 στο Τεχνόπολις. Το 2013 συνεργάσθηκαν στο επιτελεστικό ντουέτο “Kήπος Ζεν” για την έκθεση του Αγραφιώτη “επιτελεστικές εν-καταστάσεις” στη γκαλερί Beton7.

Διαβάστε περισσότερα
BODY & FOOD
Συνέντευξη απο τον Ανδρέα Πασιά

The deipnosophist as performer

The Indians say, “you are what you eat”. Anthropologists consider the Indian culture as a combination of the pantheistic doctrine and the code of nutrition. In any case, vegetarian Indians can recognize their “carnivore” fellow citizens from a twenty-meter distance. A psychic medium in the same country complains about not being able to predict the future due to a recent betrayal of vegetarianism.

The Chinese, when selecting their food, they make their choice based on rules of hygiene and proper body functions. Chinese gastronomy is considered as a national treasure, alongside their system of ideograms, the Peking opera, and traditional medicine. Their nutrition code is consistent with the stages or the events of life, so in China, pregnant women and nursing mothers follow strict nutritional rules.

The ancient Greeks must have had an excellent gastronomical practice, since they had developed such a complex civilization. This conclusion can be drawn in analogy with the civilizations of France and China, as their gastronomical excellence has been validated and proven in many occasions. Modern Greek cuisine suspends between local traditions, the Ottoman or basically the Persian influence and finally the Occident’s impact. In recent years, the ambivalent model of the Mediterranean Diet has also invaded countries, which have of course abundance of wealth and hold consumer power, whilst hovering between Public Health and the requirements of marketing.

Food can be considered as an eminent space-“voie royale” for the tracing of cultural norms or archetypes, which transcend the space of nutrition as such. As a result, food becomes the motive or field from which the factors that shape personal and collective identity emerge. Andreas Pashias has devoted his performances to the weaving of food with the sense of gift giving, sexuality, exchange and the body’s functions, so in other words we are referring to a contemporary deipnosophist who does not only use (reflexive) discourse, but also the armory of performance in its totality.

Yet, his exhibition “Body & Food” is not a performance itself. It constitutes a proposition about the critical matter-issue of documentation, the assessment of the body in action and its utilization as the starting point for a new artwork, in this case an amalgamation of installations. This is mainly accomplished through photographs from other (previous) performances, which he has specifically processed for this action-exhibition, in combination with structures that welcome the paraphernalia of the Mediterranean diet and food.

Pashias’ exhibition can be seen as a meta-performative attempt to explore the relationship of performance to methods of documentation (photography) and its opening towards installation. Or as a draft for a future performance, where the body will encounter again the texture, the color and the taste of food, as well as the patterns of human behavior accompanying its consumption that look “natural” enough in order to conceal their cultural particularity. Thus, the deipnosophist attempts to balance himself between these two versions, in the same way he balances, oscillates between the local and the global, between the particular and the universal.

Demosthenes Agrafiotis
Poet, intermedia visual artist, performer, author of books with essays and scholarly articles on art, science/technology and health as socio-cultural phenomena and modernity. Agrafiotis and Pashias firstly met for the co-curation of the series of events “Photography as Performance” for the Athens Photo Festival 2012 at Technopolis. In 2013, they collaborated for the performative duet “Zen Garden” that took place in Agrafiotis’ exhibition “performative in-stallations” at Beton7 Gallery.

Read more
BODY & FOOD
Interview by Andreas Pashias

BODY & FOOD
Αντρέας Πασιάς / Andreas Pashias
the ArtWall 17.5 – 15.6.2013

%d bloggers like this: