Συνέντευξη του Γιάννη Σινιόρογλου στην Μαρία Καρατζά

Yiannis-Sinioroglou_ArtWall-Setup (93)

Η συνέντευξη του Γιάννη Σινιόρογλου πραγματοποιήθηκε από τη Μαρία Καρατζά, με αφορμή την ατομική του έκθεση “Το πλήθος των πραγμάτων δεν πρέπει να εκτείνεται πέρα από το αναγκαίο” που διαρκεί από τις 26 Μαίου – 20 Ιουνίου 2015 στο ArtWall.

Μίλησέ μας για την πρώτη ατομική σου έκθεση που παρουσιάζεις στο The ArtWall. Πώς προέκυψε η ιδέα και τί ενέπνευσε τα συγκεκριμένα έργα της έκθεσης «Tο πλήθος των πραγμάτων δεν πρέπει να εκτείνεται πέρα από το αναγκαίο»;

Η έκθεση βασίστηκε σε μια σειρά ζητημάτων που προέκυψαν, σε επίπεδο σκέψης, τα τρία τελευταία χρόνια από διαφορετικές αφετηρίες. Το σημείο σύγκλισης των ζητημάτων αυτών θα μπορούσε να βρεθεί στην αναστοχαστική κριτική της νεωτερικότητας με όρους διαπραγμάτευσης.

Πες μας λίγα λόγια για την εγκατάσταση «Atonality study / προς μια ανώφελη Μηχανική».

Στη δική μου οπτική ότι εμπίπτει σε ερμηνευτικές διαδικασίες ανήκει στη σφαίρα του συντελεσμένου. Αυτό που μοιάζει ενδιαφέρον πλέον, ως διαχείριση, είναι η δυνατότητα της επινόησης. Στο συγκεκριμένο έργο, αλλά και γενικότερα στη δουλειά μου, η σχέση που διατηρώ με την αφήγηση εντοπίζεται στη διαμόρφωση των συνθηκών που ορίζουν την εκτροπή της. Αυτός ήταν και ο λόγος που έβαλα στο τραπέζι μια τοποθέτηση του 14ου αιώνα ως μηχανισμό μπλοκαρίματος, «βραχυκυκλώματος» απέναντι στο κατασκευασμένα συλλογικό αίτημα της αειφόρου ανάπτυξης, που τροφοδότησε ως μοντερνιστική επιταγή γενιές και γενιές.
Το έργο «Atonality study/ προς μια ανώφελη Μηχανική» είναι μια επινοημένη συνθήκη, που απευθύνεται στην αντίληψη του παρατηρητή, προκειμένου να ορίσει ο ίδιος προτεραιότητες αναφορικά με τη «λειτουργική» ή την αισθητική συνέπεια του έργου. Ως φόρμα-υπόδηση μοντερνισμού, το έργο εμφανίζει συγγένειες με την καλλιτεχνική απόδοση της καινοτομίας, όπως επιχειρήθηκε από την Mech Art τη δεκαετία του 60.

Ασχολείσαι αρκετά με τις εγκαταστάσεις, όχι όμως αποκλειστικά. Χρησιμοποιείς διαφορετικά κάθε φορά εκφραστικά μέσα και υλικά. Πόσο σημαντική είναι η επιλογή των μέσων και των υλικών και με ποια κριτήρια γίνεται;

Οι διαχειρίσεις μου αναπτύσσονται με διαφορετικές τεχνικές και μέσα, απλώς, γιατί αυτό που έχει σημασία αρχικά, είναι το τι θέλω να κάνω. Επομένως, έπεται ως επιλογή ο τρόπος που θα το επιχειρήσω. Σε δεύτερη ανάγνωση, νομίζω ότι η προσκόλληση σε ένα συγκεκριμένο μέσο ή πρακτική οδηγεί καταστατικά σε μια μορφή δεξιοτεχνίας, από την οποία, προσωπικά, θα ήθελα να διατηρήσω συγκεκριμένες αποστάσεις. Αν έπρεπε να διαλέξω έναν τρόπο δουλειάς, ως καλλιτεχνική πρακτική, αυτός θα εντοπιζόταν, μάλλον, στην πρακτική της συσχέτισης (Relational Aesthetics).

Υπάρχουν συγκεκριμένα πράγματα που διαβάζεις, ακούς ή ερευνάς που τροφοδοτούν την εργασία σου; Ποιες επιρροές εκτός των εικαστικών σε εμπνέουν και επιδρούν στην προσέγγισή σου να δημιουργήσεις;

Είμαι άνθρωπος με εμμονές, περιορισμένο ελεύθερο χρόνο και πολύ κακή μνήμη. Ο συνδυασμός αυτών των χαρακτηριστικών με καθιστά το χειρότερο είδος αρχειοθέτη. Ο τρόπος που δουλεύω πάραυτα στηρίζεται στην καταγραφή, οπότε για μεγάλα διαστήματα ανατρέχω σε σημειωματάρια, χειρόγραφα, σημειώσεις, προσπαθώντας να οργανώσω τη σκέψη μου, ψάχνοντας το «μαγικό» τεκμήριο που θα εξελίξει την αρχική μου στόχευση. Οι αναφορές μου είναι κυρίως κειμενικές, αλλά σε περιόδους εγρήγορσης πολλά πράγματα που πρωτογενώς δε με αφορούν, ενδέχεται να «σημαίνουν» ξαφνικά και απροειδοποίητα. Μιλάω για ένα άκουσμα, ένα βλέμμα ή μια απλή συνομιλία.

Υπάρχουν καλλιτέχνες ή έργα τέχνης που σε έχουν επηρεάσει και ποια;

Έχω μεγάλη απώθηση προς κάθε μορφή αυθεντίας. Υπάρχουν βέβαια άνθρωποι που εκτιμώ το έργο τους και την οπτική τους και ανήκουν σε διαφορετικά πεδία με διαφορετικά αξιακά κριτήρια, κινηματογραφιστές, ιστορικοί, μαθηματικοί, ποιητές, φιλόσοφοι, φυσικά και εικαστικοί. Όσον αναφορά τα έργα καλλιτεχνών, δε νομίζω ότι με έχει επηρεάσει κάποιο έργο, με τη στενή έννοια του όρου. Έχω ζηλέψει, όμως, έργα. Μιλάω για ένα συναίσθημα που συνοψίζεται στη φράση, θα ήθελα να το είχα κάνει εγώ. Αδιαμφισβήτητα, η φράση αυτή ενέχει μια μικρή παθογένεια, ταυτόχρονα, όμως, συνιστά ισχυρό αισθητικό κριτήριο. Θα μου επιτρέψεις να μη σου αποκαλύψω ποια έργα είναι αυτά, ως προστασία μιας ιδιωτικότητας, που δεν θα ήθελα να αναλωθεί σε κρίσεις.

Πώς είναι η εμπειρία του να είσαι μέλος και να δραστηριοποιείσαι με μια καλλιτεχνική ομάδα, όπως είναι η Campus Novel, με την οποία συμμετείχατε και στην πρόσφατη Art-Athina; Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια αυξητική τάση στην ίδρυση καλλιτεχνικών ομάδων. Οι εικαστικοί έχουν αρχίσει να εργάζονται συλλογικά κι όχι ως μονάδες, όπως ίσως συνέβαινε σε μεγαλύτερο βαθμό στο παρελθόν. Ποια είναι η γνώμη σου πάνω σ’ αυτό το θέμα;

Όπως ήδη γνωρίζεις είμαι μέλος της ομάδας Campus Novel από το ξεκίνημά της, τον Νοέμβριο του 2011. Είναι δύσκολο να μιλήσεις για την επιχειρησιακή δυναμική ενός τέτοιου σχήματος, αποφεύγοντας τη ρητορική των κοινών ή την αναβίωση ενός συμμετοχικού μοντέλου δράσης. Δε θα ήθελα να επεκταθώ παραπάνω αναφορικά με αυτά τα ζητήματα, αφενός γιατί θεωρώ ότι δεν έχω να προσθέσω κάτι καινούριο, αφετέρου γιατί θα ήθελα να αναδείξω την εσωτερική συνοχή της ομάδας, η οποία είναι για μένα καθοριστική για το είδος του έργου που παράγει. Οι Campus Novel είναι από τις λίγες ομάδες, που έχουν αναπτύξει βαθειά συνειδητότητα πρακτικών που αφορούν τη συσχέτιση και τη συνεργασία. Η δομή της ομάδας -αριθμητικά είμαστε πέντε- μας δίνει τη δυνατότητα μιας προσωπικής, διαχειρίσιμης συναλλαγής. Θέλω να πω ότι στο συγκεκριμένο σχήμα εμπλεκόμαστε περισσότερο ως φυσικές παρουσίες και λιγότερο ως μέλη. Σ’ έναν άλλο τύπο οργάνωσης, πιο πλουραλιστικό, εγώ προσωπικά δεν ξέρω αν θα μπορούσα να ανταποκριθώ.

Υπάρχει κάτι πάνω στο οποίο εργάζεσαι αυτήν την περίοδο ή αδημονείς να ξεκινήσεις για το οποίο θα ’θελες να μας πεις (προσεχείς εκθέσεις/ project);

Μελλοντικά σχέδια υπάρχουν πολλά και είναι εξαιρετικά απαιτητικά, κυρίως μέσα από τη δραστηριοποίηση με την ομάδα. Το πιο άμεσο είναι η πραγματοποίηση του project Luminous Flux / Reflected overlays on locative norms, στις 17 με 24 Ιουλίου 2015 στη Σύρο. Πρόκειται για ένα επταήμερο, context specific, εργαστήριο, με αφορμή τον πρώτο φάρο του νεοελληνικού κράτους, που βρίσκεται στο νησάκι Δίδυμη, απέναντι από το λιμάνι της Ερμούπολης. Το βασικό σώμα των εργασιών θα πραγματοποιηθεί στους χώρους του Ινστιτούτου Σύρου. Το υλικό που θα προκύψει από την επταήμερη αυτή διαδικασία ανταλλαγών, φιλοδοξούμε να καταγραφεί ως συμμετοχικό πόνημα σε ένα ολιγοήμερο εκθετικό γεγονός στο πρώην βυρσοδεψείο Κορνηλάκη, στο βιομηχανικό μουσείο της Σύρου.

Προσωπικό blog του Γιάννη Σινιόρογλου: www.sinioroglouyiannis.blogspot.gr
Περισσότερα για την έκθεση: http://wp.me/p2wFE3-oT

ARTWALL Project Space
Σοφοκλέους 26 10552, Αθήνα
artwallprojectspace@gmail.com
http://theartwall.gr/

%d bloggers like this: