Archive | Artist Interviews & Texts RSS for this section

Δημήτρης Χαλάτσης, “Αφεντικό”

Δημήτρης Χαλάτσης | Dimitris Halatsis

Δημήτρης Χαλάτσης | Dimitris Halatsis

“Το αφεντικό είναι ο κυρίαρχος, αυτός που έχει δικαίωμα πάνω στη Ζωή και το Θάνατο του άλλου. Ο Αφέντης και Αυθέντης, δηλαδή ο απόλυτος άρχοντας και άρα αυτός που «δικαιούται” να ομιλεί, η Αυθεντία. Read More…

Advertisements

Θανάσης Μουτσόπουλος, Amen

Τι μπορεί να περιμένει άραγε κανείς όταν έρχεται αντιμέτωπος με μια έκθεση σύγχρονης τέχνης με θέμα τη θρησκεία. Ασφαλώς όχι εκδηλώσεις πίστης, αν και κατά τη δεκαετία του ’80 και ακόμη πιο μετά, σ’ αυτή τη χώρα είδαμε έργα απροσδιόριστα με απροσδιόριστα εννοιακές ατμόσφαιρα όπου ο καλλιτέχνης, δεκαετίες μετά τις τελευταίες διατυπώσεις θρησκευτικότητας στο προσκήνιο (Παρθένης;), διατυμπάνιζε την πίστη του. Ήταν οι εποχές της νεο-ορθοδοξίας, μάλλον παρωχημένες από καιρό, αφού οι πρωταγωνιστές του τότε τώρα το έχουν γυρίσει. Τα πιο πρόσφατα χρόνια δύο πράγματα έρχονται στο μυαλό κάθε φορά που οι λέξεις “σύγχρονη τέχνη” και “θρησκεία” μπαίνουν στην ίδια πρόταση: Kitsch (αν και ο ορισμός του είδους μοιάζει αυθαίρετος) και Σοκ. Έχουμε μια παράδοση στη νεο-συντηρητική Ελλάδα των καιρών μας, κάθε φορά που ένα καλλιτεχνικό έργο (και ασφαλώς όχι αποκλειστικά στα εικαστικά) αντιμετωπίζει το θέμα λίγο διαφορετικά να έχουμε διαδηλώσεις πιστών, παρεμβάσεις στη Βουλή, μηνύσεις και διώξεις. Αλλά και εξασφαλισμένη δημοσιότητα, θα πουν οι πιο κυνικοί. Όμως ο κίνδυνος είναι αρκετά σοβαρός για να δεχτεί κάποιος πιο ψύχραιμος, ένα τέτοιο έργο ως στρατηγική μάρκετινγκ. Και αυτός ο ασαφής και αδιευκρίνιστος όρος “kitsch”; Η χρήση του υπονοεί έργα πιο ανάλαφρο και χιουμοριστικά, τα οποία εμπνέονται κυρίως από το πομπώδες τελετουργικό και τη βαριά διακοσμητική παράδοση της Καθολικής και της Ορθόδοξης εκκλησίας. Υπάρχουν άλλοι δρόμοι; Θα πρέπει να υπάρχου. Αν υπάρχουν όμως δεν τους συναντάμε συχνά. Αναρωτιέμαι αν θα τους συναντήσουμε στην έκθεση AMEN που επιμελείται η Φωτεινή Καπίρη με τέσσερις καλλιτέχνες, τον Γίγα, Στέφανο Καμάρη, Μπάμπη Καραλή, και Δημήτρη Πρωτόπαππα στο πάντα ανήσυχο και περιπετειώδες ARTWALL.

Θανάσης Μουτσόπουλος
Αθήνα, Σεπτέμβριος 2014
Για την έκθεση «Amen»

AMEN
Artwall Project Space
23.9 – 21.10, 2014

Questions & Claims, κείμενο της Χριστίνας Πετρηνού

H Eύα Μαραθάκη στη νέα της δουλειά που παρουσιάζει με αφορμή την έκθεση Questions & Claims ασχολείται με το θέμα της εξουσίας, της ανωτερότητας ανάμεσα στα δύο φύλα κάνοντας μια διαδρομή μέσα στην ιστορία.

Στο μονοκάναλο βίντεο Encounters I, η καλλιτέχνης διαλέγει να μιλήσει για το ζήτημα της ταυτότητας των δύο φύλων μέσα από τρις γυναικείες προσωπικότητες. Ξεκινώντας από τον 16ο αιώνα με τη βασίλισσα Ελισάβετ Α’ της Αγγλίας γνωστή ως η «Παρθένος Βασίλισσα» η Μαραθάκη αντιπαραβάλλει τη «μειονεξία» της ως γυναίκα με ένα σάκο του μποξ, σύμβολο δύναμης και υπεροχής που ταυτίζεται με το ανδρικό φύλο. Μέσα από την πάλη της με αυτό το φαλλικό σύμβολο η καλλιτέχνης εξυψώνει την γυναικεία μειονεξία με την αντρική δύναμη. Η βασίλισσα Ελισάβετ τολμά να τα βάλει με ό,τι συμβολίζει το αντρικό φύλο και να το υπερφαλαγγίσει.

Η Μαίρη Σέλλεϋ γράφει στις αρχές του 19ου αιώνα το μυθιστόρημα Φρανκεστάιν (1818) ανοίγοντας νέους δρόμους στη λογοτεχνία του τρόμου και θίγοντας καίρια ζητήματα κλωνοποίησης και γενετικής. Στο βίντεο βλέπουμε τη Shelley να καρφιτσώνει τριαντάφυλλα πάνω στο σάκο του μποξ αποδίδοντας στο σύμβολο αυτό ένα φόρο τιμής εν είδη ενός επιταφίου.
Questions-and-Claims_Eva_Marathaki-ARTWALL
Η τρίτη ηρωίδα στο βίντεο δεν είναι άλλη από την γαλλίδα διανοούμενη τη Σιμόν Ντε Μποβουάρ, σύντροφο του Σαρτρ και συγγραφέα του Δεύτερου Φύλου (1949) όπου θέτει το ζήτημα της κατασκευής της γυναικείας ταυτότητας από την κοινωνία. Στο έργο η Μποβουάρ περιεργάζεται το φαλλικό σύμβολο και ανατρέπει τους ρόλους των φύλων.
Οι τρεις γυναίκες συναντώνται μετά την αποκαθήλωση του σάκου του μποξ δηλαδή την ανδρική υπεροχή και τον οικειοποιούνται, τον εξευμενίζουν….
Τρία σχέδια με μολύβι προκύπτουν από το συγκεκριμένο βίντεο. Το Portrait I απεικονίζει ένα κομμάτι ύφασμα με πτυχώσεις . Οι πτυχώσεις έχουν κάτι το ατσαλάκωτο, το σκληρό, χωρίς ίχνος ερωτισμού και παραπέμπουν στην προσωπικότητα της βασίλισσας Ελισαβέτ Α της Αγγλίας. Το Portrait IΙ απεικονίζει ένα φλιτζάνι τσαγιού με ένα τριαντάφυλλο μέσα σε αυτό το οποίο αναφέρεται στη χειρονομία της Μαίρης Σέλλεϋ. Τέλος το Portrait IΙΙ παίρνει ως αφορμή μια σελίδα από το Δεύτερο Φύλο της Σιμόν Ντε Μποβουάρ. Η σελίδα είναι σκισμένη, με μια ρωγμή στη μέση, ρωγμή υπό τη μορφή μιας θυσίας.

Η εικαστικός στη συγκεκριμένη δουλειά προβάλλει τη διαμαρτυρία των γυναικών έναντι της μειονεξίας τους όπως αυτή έχει προσδιοριστεί από την κοινωνία απέναντι στο “ισχυρό” φύλο. Οι γυναίκες αυτές αρνούνται να ταυτίσουν το ρόλο που τους έχει δώσει η κοινωνία με το φύλο τους και αντιπροσωπεύουν η καθεμία από αυτές μιαν αναπλήρωση απέναντι στην ανισότητα των δύο φύλων.

Η Εύα Μαραθάκη (1977) σπούδασε στο University of North London, BA French/Spanish & Latin American Studies. Το 2010 ολοκλήρωσε τις σπουδές στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και το 2013 το Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών στην ΑΣΚΤ. Έχει λάβει το βραβείο Αριστείας Γεώργιος Ιακωβίδης, 2011, από το Πολιτιστικό και Μορφωτικό Ίδρυμα Νικόλαος Γ. Παπαδημητρίου και το βραβείο“Early Artist Entry Award” for the Artists Wanted: The Power of Self 2011 international open call.

Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις όπως: Francoise Heitsch Gallery, Synthesis, Mόναχο, 4η Μπιενάλε της Αθήνας-ΑΓΟΡΑ,workshop-value, White House Biennial, The red & white Flag project, Τελόγλειο Ίδρυμα & Λευκός Πύργος, 48α Δημήτρια, Θεσσαλονίκη, 2013, White House Biennial, Exercises on Democracy, open C.A.S.E 303, Αθήνα, Folding Embodiments, SKOUZE3 artist run space, Platform Project Art Athina 2013, Αθήνα, ROOMS2013, Saint George Lycabettus, Αθήνα, 2013, Boiling point, Künstlerhaus, Βιέννη, 2012, Public Domain, Supermarket Art Fair, Lo and Behold Στοκχόλμη, 2012, Unanswered prayers, CAN Gallery, Αθήνα, 2012, Landschaft, Tint Gallery, Θεσσαλονίκη, 2012, Justice is Mine, CAMP: Contemporary Art Meeting Point (Αθήνα), 2012, Drawing Room, Omikron Gallery, Λευκωσία, 2011, ROOMS TO LET, Action Field Kodra, Θεσσαλονίκη, 2008. Επερχόμενα solo projects: Drawings, CAN Gallery, Νοέμβριος 2013, Questions & Claims, Art Wall, Αθήνα Ιανουάριος 2014.

Το 2013 παρουσίασε την ατομική παρουσίαση You & I στην CAN Gallery, Christina Androulidaki, Aθήνα.

Έχει κάνει σκηνικά-κουστούμια για την θεατρική παράσταση Το κόκκαλο που τραγουδούσε, σε σκηνοθεσία Σοφίας Μαραθάκη, Θέατρο του Νέου Κόσμου, 2013, έχει εργαστεί ως βοηθός σκηνοθέτη στην θεατρική παράσταση Here του M.Frein, σε σκηνοθεσία Ιωσήφ Βαρδάκη, Τρένο στο Ρούφ, 2009-10, ως βοηθός σκηνογράφου για την ταινία Καλοκαιρινές Διακοπές, σε σκηνοθεσία Ελίνας Ψύκου, (τιμητική διάκριση από το Ελληνικό Κέντρο Κιν/φου) 2006.

Έργα της υπάρχουν σε ιδιωτικές συλλογές και στη συλλογή της Alphabank.

Χριστίνα Πετρηνού
Επιμελήτρια της έκθεσης

Questions & Claims της Εύας Μαραθάκη
Artwall Project Space
17.1 – 22.2.2014

Demosthenes Agrafiotis on BODY & FOOD

Ο δειπνοσοφιστής ως επιτελεστής

Οι Ινδοί συνηθίζουν να λένε, “είσαι ότι τρως”. Οι ανθρωπολόγοι θεωρούν ότι ο ινδικός πολιτισμός είναι ο συνδυασμός του πανθεϊστικού φρονήματος και του κώδικα διατροφής. Πάντως, οι χορτοφάγοι Ινδοί αντιλαμβάνονται τους “σαρκοβόρους” συμπολίτες τους σε απόσταση είκοσι μέτρων. Ένα μέντιουμ στην ίδια χώρα παραπονιέται ότι δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον γιατί τον τελευταίο καιρό έχει προδώσει τη χορτοφαγία.
Οι Κινέζοι όταν επιλέγουν τη τροφή τους, δικαιολογούν τις προτιμήσεις τους με όρους υγιεινής και καλής λειτουργίας του σώματος τους. Η κινέζικη γαστρονομία θεωρείται εθνικός θησαυρός μαζί με τα ιδεογράμματα, την όπερα του Πεκίνου, την παραδοσιακή ιατρική. Ο κώδικας της διατροφής συμβαδίζει με τις φάσεις της ζωής, έτσι στην Κίνα, οι έγκυες γυναίκες, οι λεχώνες ακολουθούν αυστηρούς διατροφικούς κανόνες.
Read More…

Andreas Pashias on BODY & FOOD

ARTWALL-ANDREAS-PASCHIAS-BODY_FOOD

Συνέντευξη του εικαστικού και performance artist Αντρέα Πασιά
BODY & FOOD
the ArtWall 17.5 – 15.6.2013
Read More…

Ανδρέας Βούσουρας, Re>fresh

Ανδρέας Βούσουρας, "Useless". Photo: Ιωάννα Χατζηανδρέου

Ανδρέας Βούσουρας, “Useless”. Photo: Ιωάννα Χατζηανδρέου

Ανδρέας Βούσουρας

“RE > FRESH, the new mind of design and art”
visit – re-think – interact
Fresh Hotel / the ArtWall, 19.4-15.5.2013
Read More…

Bllenddesignoffice, Helen Brasinika, Re-fresh

Helen Brasinika, BLLENDDESIGNOFFICE, "DINING WATERMARKS". Photo: Ιωάννα Χατζηανδρέου

Helen Brasinika, BLLENDDESIGNOFFICE, “DINING WATERMARKS”. Photo: Ιωάννα Χατζηανδρέου

Helen Brasinika
DINING WATERMARKS

“RE > FRESH, the new mind of design and art”
visit – re-think – interact
Fresh Hotel / the ArtWall, 19.4-15.5.2013
Read More…

POST FOLK, Re>fresh

Post Folk, "DISCOFOLK".

Post Folk, “DISCOFOLK Aprons”.

Post Folk Μαρία-Όλγα Βλάχου, Κωστής Βασιλειάδης
DISCOFOLK Aprons

“RE > FRESH, the new mind of design and art”
visit – re-think – interact
Fresh Hotel / the ArtWall, 19.4-15.5.2013
Read More…

Γιώργος Γυπαράκης, Re>fresh

Γιώργος Γυπαράκης, ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

Γιώργος Γυπαράκης, ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

Γιώργος Γυπαράκης
ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

“RE > FRESH, the new mind of design and art”
visit – re-think – interact
Fresh Hotel / the ArtWall, 19.4-15.5.2013
Read More…

Δημήτρης Γεωργακόπουλος, Re>fresh

Δημήτρης Γεωργακόπουλος, "Ghost City".

Δημήτρης Γεωργακόπουλος, “Ghost City”.

Δημήτρης Γεωργακόπουλος
GHOST CITY

“RE > FRESH, the new mind of design and art”
visit – re-think – interact
Fresh Hotel / the ArtWall, 19.4-15.5.2013
Read More…

%d bloggers like this: